Als je remote werkt vanuit het buitenland, betaal je belasting in het land waar je feitelijk woont en werkt, tenzij een belastingverdrag anders bepaalt. Dit geldt zowel voor werknemers die tijdelijk als permanent vanuit een ander land werken. De exacte regels hangen af van hoe lang je in het buitenland verblijft, of er een verdrag bestaat tussen Nederland en dat land, en wat je arbeidsrechtelijke situatie is. In dit artikel beantwoorden we de meest gestelde vragen over remote working en belastingen.
In welk land betaal je belasting als je remote werkt vanuit het buitenland?
Als je remote werkt vanuit het buitenland, betaal je in de meeste gevallen belasting in het land waar je woont en feitelijk werkt. Nederland heft inkomstenbelasting op basis van fiscaal inwonerschap: zodra je je belastingresidentie verplaatst naar een ander land, verlies je in principe je belastingplicht in Nederland. Toch kan er tijdelijk sprake zijn van een dubbele belastingplicht.
Of je daadwerkelijk belasting betaalt in Nederland of in het werkland, hangt af van drie factoren:
- Waar je fiscaal inwoner bent (je woonplaats, gezinssituatie, sociale banden)
- Hoe lang je in het buitenland verblijft
- Of er een belastingverdrag bestaat tussen Nederland en het land waar je werkt
Blijf je gewoon ingeschreven in Nederland, houd je hier je huis en gezin, en werk je tijdelijk vanuit het buitenland? Dan ben je fiscaal gezien nog steeds inwoner van Nederland en blijf je hier belastingplichtig. Toch kan het werkland ook belasting heffen over het inkomen dat je op zijn grondgebied verdient. Zonder verdrag kan dat leiden tot dubbele belastingheffing.
Wat is de 183-dagenregel en hoe werkt die bij remote werken?
De 183-dagenregel is een veelgebruikte bepaling in belastingverdragen die bepaalt wanneer een werkland het recht krijgt om belasting te heffen over inkomen dat een werknemer op zijn grondgebied verdient. De hoofdregel is: als je minder dan 183 dagen per jaar in een ander land verblijft, mag dat land in principe geen belasting heffen over jouw loon, mits aan aanvullende voorwaarden is voldaan.
De drie voorwaarden waaraan doorgaans tegelijkertijd moet zijn voldaan om onder de 183-dagenregel te vallen, zijn:
- Je verblijft minder dan 183 dagen in het werkland gedurende een bepaalde periode (meestal een kalenderjaar of een aaneengesloten periode van 12 maanden)
- Je salaris wordt betaald door of namens een werkgever die geen inwoner is van het werkland
- Je salaris wordt niet gedragen door een vaste inrichting die de werkgever in het werkland heeft
Bij remote working is de toepassing van deze regel complexer dan het lijkt. Als je als werknemer vanuit een ander land werkt, is het werkland in feite ook het verblijfsland. Elke dag dat je daar werkt, telt mee. Overschrijd je de 183 dagen, dan krijgt dat land het recht om belasting te heffen over het inkomen dat je daar hebt verdiend. Het is daarom belangrijk om het aantal verblijfsdagen nauwkeurig bij te houden.
Wat zijn de fiscale risico’s voor de werkgever bij remote werken in het buitenland?
Voor werkgevers brengt remote working vanuit het buitenland een concreet fiscaal risico met zich mee: het risico op een zogenoemde vaste inrichting (in het Engels: permanent establishment). Als een werknemer structureel vanuit een ander land werkt voor een Nederlandse werkgever, kan de belastingdienst van dat land oordelen dat de werkgever daar een belastbare aanwezigheid heeft opgebouwd.
De gevolgen hiervan zijn ingrijpend. De werkgever kan verplicht worden om:
- Vennootschapsbelasting te betalen in het werkland over een deel van de winst
- Zich te registreren als belastingplichtige entiteit in dat land
- Lokale loonheffingen in te houden en af te dragen
- Te voldoen aan lokale arbeidsrechtelijke verplichtingen
Naast het risico op een vaste inrichting loopt de werkgever ook het risico op verkeerde classificatie van de arbeidsrelatie. Werkt iemand langdurig vanuit een ander land, dan kan dat land vereisen dat de werknemer formeel in dienst wordt genomen via een lokale entiteit. Ontbreekt die entiteit, dan kan de werkgever worden geconfronteerd met boetes wegens niet-naleving van lokale wet- en regelgeving.
Een oplossing die steeds vaker wordt ingezet, is het inschakelen van een Employer of Record (EOR) in het land waar de werknemer werkt. De EOR treedt op als juridische werkgever, draagt lokale belastingen en premies af, en neemt het compliance-risico van de oorspronkelijke werkgever over.
Verandert de 30%-regeling als een werknemer vanuit het buitenland werkt?
Ja, remote working vanuit het buitenland heeft directe gevolgen voor de 30%-regeling. Deze fiscale faciliteit is specifiek bedoeld voor werknemers die vanuit het buitenland naar Nederland komen om hier te werken. Zodra een werknemer Nederland verlaat en structureel vanuit een ander land gaat werken, vervalt in principe het recht op de 30%-regeling.
De 30%-regeling stelt namelijk als basisvereiste dat de werknemer in Nederland werkt en hier belastingplichtig is. Verhuist een werknemer naar het buitenland terwijl hij de regeling nog geniet, dan moet dit worden gemeld bij de Belastingdienst. De regeling eindigt op het moment dat de werknemer niet langer in Nederland werkzaam is of niet langer als fiscaal inwoner van Nederland wordt beschouwd.
Er is een nuance voor werknemers die deels in Nederland en deels in het buitenland werken. In dat geval kan de 30%-regeling van toepassing blijven op het deel van het inkomen dat is toe te rekenen aan de werkzaamheden in Nederland. Dit vereist een zorgvuldige uitsplitsing van werkdagen en een correcte verwerking in de loonadministratie. Wij adviseren werkgevers en werknemers om bij een hybride werksituatie over de grens altijd vooraf afstemming te zoeken met een belastingadviseur.
Welke landen hebben een belastingverdrag met Nederland voor remote werkers?
Nederland heeft belastingverdragen gesloten met meer dan negentig landen wereldwijd. Deze verdragen regelen welk land het recht heeft om belasting te heffen over inkomen uit arbeid en voorkomen in de meeste gevallen dubbele belastingheffing. Bekende verdragspartners zijn onder meer Duitsland, België, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Canada, Australië, India en veel andere EU-lidstaten.
Specifiek voor remote workers zijn de volgende verdragslanden relevant omdat werknemers daar relatief vaak vanuit werken:
- Duitsland en België: Grensoverschrijdend werken is hier veelvoorkomend; de verdragen bevatten specifieke bepalingen voor grensarbeiders
- Spanje en Portugal: Populaire bestemmingen voor digital nomads; verdragen zijn van toepassing, maar lokale registratie kan vereist zijn
- Verenigde Staten: Het belastingverdrag met de VS is complex omdat de VS belasting heft op basis van nationaliteit én verblijf
- Thailand, Indonesië en andere Aziatische landen: Verdragen bestaan, maar de handhaving en interpretatie van remote work-situaties verschillen sterk per land
Werkt een werknemer vanuit een land waarmee Nederland geen belastingverdrag heeft gesloten, dan bestaat het reële risico op dubbele belastingheffing. Nederland biedt in dat geval eenzijdige vermindering via het Besluit voorkoming dubbele belasting, maar dit biedt minder zekerheid dan een formeel verdrag. Het is daarom verstandig om vooraf te controleren of het betreffende land een verdrag met Nederland heeft.
Wanneer moet je als werknemer zelf aangifte doen in het buitenland?
Als werknemer moet je zelf aangifte doen in het buitenland zodra je in dat land belastingplichtig bent geworden. Dit is doorgaans het geval wanneer je meer dan 183 dagen in een jaar in dat land hebt gewerkt of gewoond, wanneer je er fiscaal inwoner bent geworden, of wanneer het belastingverdrag tussen Nederland en dat land het heffingsrecht (deels) aan dat land toekent.
Concrete situaties waarin aangifte in het buitenland verplicht is:
- Je hebt je officieel ingeschreven in een ander land en bent daar fiscaal inwoner geworden
- Je hebt de 183-dagengrens overschreden en het werkland heeft op basis van het verdrag het recht om belasting te heffen
- Je ontvangt inkomen uit meerdere landen en moet dit in beide landen aangeven
- Je werkt als zelfstandige (zzp) vanuit het buitenland en bent daar ondernemer voor belastingdoeleinden
Belangrijk is dat de aangifte in het buitenland niet automatisch betekent dat je geen aangifte meer doet in Nederland. Als je fiscaal inwoner van Nederland blijft, ben je hier nog steeds belastingplichtig voor je wereldinkomen. Het belastingverdrag zorgt er dan voor dat je een vermindering krijgt voor de belasting die je al in het andere land hebt betaald, zodat je niet dubbel betaalt.
De termijnen en procedures voor buitenlandse aangifte verschillen sterk per land. Sommige landen vereisen registratie bij de lokale belastingdienst al binnen enkele weken na aankomst, terwijl andere landen ruimere termijnen hanteren. Wie dit niet tijdig regelt, riskeert boetes en naheffingen.
Hoe Eastwing helpt bij belastingvragen rondom remote working
Remote working over de grens roept al snel vragen op die raken aan belastingrecht, sociale zekerheid en compliance. Bij Eastwing helpen we zowel werkgevers als werknemers om grip te krijgen op deze complexe materie. Onze aanpak is praktisch en persoonlijk: we vertalen de regels naar wat ze concreet betekenen voor jouw situatie.
Wat we voor je kunnen doen:
- Beoordelen of en waar een werknemer belastingplichtig is bij remote work-situaties
- Adviseren over de impact van remote working op de 30%-regeling
- In kaart brengen van het risico op een vaste inrichting voor werkgevers
- Begeleiden bij de aanvraag van een Employer of Record-constructie als juridische oplossing
- Ondersteunen bij belastingaangifte in Nederland en in het buitenland
- Adviseren over toepasselijke belastingverdragen en hoe dubbele heffing te voorkomen
Heb je vragen over jouw specifieke situatie of die van een medewerker? Neem contact met ons op voor een vrijblijvend gesprek. We denken graag met je mee.
Veelgestelde vragen
Wat gebeurt er met mijn sociale zekerheid als ik langdurig remote werk vanuit het buitenland?
Sociale zekerheid en belastingen zijn twee aparte vraagstukken die niet altijd hetzelfde land aanwijzen. Binnen de EU gelden de Europese coördinatieverordeningen (883/2004), die in de meeste gevallen bepalen dat je sociaal verzekerd blijft in het land waar je substantieel werkt. Werk je meer dan 25% van je tijd in het woonland, dan verschuift de sociale zekerheid naar dat land. Buiten de EU gelden bilaterale socialezekerheidsverdragen, en ontbreekt zo’n verdrag, dan kan er sprake zijn van dubbele premieafdracht of juist een gat in de dekking.
Kan ik als zzp'er gewoon remote werken vanuit een ander land zonder fiscale gevolgen?
Nee, ook als zelfstandige heb je te maken met fiscale verplichtingen in het land waar je feitelijk werkt. Zodra je als zzp’er structureel vanuit een ander land opereert, kan dat land jou beschouwen als belastingplichtig ondernemer op zijn grondgebied, wat lokale registratie en aangifte vereist. Bovendien kan je Nederlandse btw-registratie en ondernemersstatus ter discussie komen te staan als de fiscus oordeelt dat je bedrijf feitelijk vanuit het buitenland wordt gedreven. Laat je situatie altijd vooraf beoordelen door een belastingadviseur met internationale expertise.
Hoe houd ik mijn verblijfsdagen in het buitenland correct bij voor de 183-dagenregel?
De meest betrouwbare methode is het bijhouden van een gedetailleerde reisdagboek of logboek, bij voorkeur ondersteund door digitale hulpmiddelen zoals kalender-apps, boardingpassen, hotelboekingen en bankafschriften. Sommige landen tellen alle dagen waarop je fysiek aanwezig bent mee, inclusief aankomst- en vertrekdag, terwijl andere landen een andere berekeningsmethode hanteren. Het is verstandig om dit bij te houden in een spreadsheet met datum, land, reden van verblijf en ondersteunende documenten, zodat je bij een eventuele controle direct bewijs kunt overleggen.
Wat moet ik regelen als ik als werkgever een medewerker toestemming geef om permanent vanuit het buitenland te werken?
Voordat je als werkgever toestemming geeft voor permanent remote work vanuit het buitenland, is het essentieel om minimaal drie zaken in kaart te brengen: het risico op een vaste inrichting in het werkland, de lokale arbeidsrechtelijke verplichtingen (zoals minimumloon, ontslagrecht en arbeidsomstandigheden), en de gevolgen voor de loonheffingen en sociale zekerheidspremies. Afhankelijk van het land kan het noodzakelijk zijn om een lokale entiteit op te richten of te werken via een Employer of Record. Begin dit proces ruim vóór de beoogde startdatum, want registraties en vergunningen kosten tijd.
Wat is het verschil tussen een digital nomad visum en een gewoon werkvisum, en heeft dat invloed op mijn belastingplicht?
Steeds meer landen, waaronder Spanje, Portugal en Griekenland, bieden specifieke digital nomad visa aan die het legaal mogelijk maken om als buitenlandse remote worker in dat land te verblijven en te werken. Een digital nomad visum regelt echter alleen je verblijfsrecht, niet automatisch je belastingsituatie. Afhankelijk van de duur van je verblijf en de lokale wetgeving kun je alsnog belastingplichtig worden in dat land, soms al na een relatief korte periode. Controleer daarom altijd de fiscale voorwaarden die aan het specifieke visum zijn verbonden voordat je vertrekt.
Wat zijn de meest voorkomende fouten die werknemers maken bij remote werken vanuit het buitenland?
De meest gemaakte fout is aannemen dat kortdurend remote werken vanuit het buitenland geen fiscale of juridische gevolgen heeft. Andere veelvoorkomende fouten zijn: niet controleren of het werkland een belastingverdrag met Nederland heeft, vergeten aangifte te doen in het buitenland terwijl dat wel verplicht is, en de werkgever niet informeren over de verblijfsduur in het buitenland. Ook het niet tijdig uitschrijven uit het Nederlandse bevolkingsregister bij een definitieve verhuizing kan leiden tot onverwachte belastingaanslagen. Transparantie richting je werkgever en tijdig professioneel advies inwinnen voorkomen de meeste problemen.
Kan ik dubbele belastingheffing volledig vermijden, of is dat niet altijd mogelijk?
In de meeste gevallen kun je dubbele belastingheffing vermijden of sterk beperken, maar een volledige garantie is er niet altijd. Als er een belastingverdrag bestaat tussen Nederland en het werkland, regelt dat verdrag welk land heffingsrecht heeft en biedt het een vrijstelling of verrekening voor de in het andere land betaalde belasting. Ontbreekt een verdrag, dan biedt het Nederlandse Besluit voorkoming dubbele belasting een eenzijdige tegemoetkoming, maar die is minder waterdicht. In complexe situaties, zoals inkomen uit meerdere landen of een combinatie van loondienst en zelfstandige activiteiten, is professioneel advies onmisbaar om dubbele heffing zo veel mogelijk te voorkomen.
